Opgebrand: Fragment 1 - Boodschappen

Drinken. Ik moet in ieder geval drinken hebben. In de koelkast staat nog een fles met een laagje voor één glas. Zelfs de ranja is op. Heb ik nog wel iets te eten? Ik zou water kunnen drinken en een paar plakken ontbijtkoek kunnen nemen, maar wellicht is het verstandiger als ik naar de supermarkt ga, zodat ik morgenochtend tenminste een normaal ontbijt heb. Ja, vandaag ga ik naar winkel. Vanmiddag. Eerst bijkomen op de bank.

Laat ik een lijstje maken. Ik heb nog niet geluncht, vanavond moet ik warm eten en morgen weer. Als ik een pasta maak, heb ik voor minstens twee dagen eten. Plus extra’s is dat proviand tot en met zaterdag. Beter haal ik dan ook alvast voor zondag, anders moet ik zaterdag weer naar buiten. Ja, want zaterdag is het waarschijnlijk heel druk in de stad. Voor zondag gewoon een stukje vlees met aardappelen en groente. Oh ja, met twee stuks in de verpakking is maandag ook gedekt. Moet ik niet vergeten op de houdbaarheidsdatum te letten. Pfff, ingewikkeld dit. Ik ga vanavond wel en eet nu twee plakjes ontbijtkoek als middagmaal.

Lees verder

Deurbel

Oh nee! Ik moet echt heel erg nodig! Ik ben een volleerd specialist in het ophouden van de ontlasting, maar nu moet ik toch echt mijn behoefte doen. Het kleinste kamertje is maar een paar stappen van me verwijderd. Het is zelfs mijn eigen vertrouwde pot, in mijn appartement. Het is jammer genoeg niet zo simpel. Ik kan echt niet. Niet nu.

Lang bleef ik de lokale middenstand steunen. In hun strijd tegen het geweld van grote bedrijven die via internetwinkels opereren. Ik mocht graag een product in mijn handen voelen en was erg wantrouwend tegen webshops. Online beperkte ik me tot producten met de waarde van een DVD. Na enkele goede ervaringen waagde ik de stap naar gadgets als telefoons en MP3-spelers. En voor ik het wist vond ik het doodnormaal dat de postbode een prijzige tablet kwam afleveren. Mijn achterdocht is compleet verdwenen sinds ik het uitgebreide aanbod, service en gemak van deze online winkels mocht gewaarworden. Ik bestel er dan ook lustig op los. Toch is er één nadeel: om het pakketje niet mis te lopen, moet je thuis zijn en opendoen als de bezorger op de deurbel drukt. Zul je net zien dat je zit te kakken op de plee.

Lees verder

Stroef gepeddel

Dit is toch niet normaal? Ik ben nog maar vijf kilometer onderweg en fiets hijgend en puffend de stad binnen. Nog maar een kilometer of twee te gaan. Voor me een man op leeftijd, op een stadsfiets. Ik fiets al zeker drie kilometer achter hem. Niet in het wiel, maar op tientallen meters achterstand. Ik ben geen meter dichterbij gekomen. Ondertussen prikken mijn ogen door de mengeling van zweet en zoutverlies, dat met liters tegelijk vanaf mijn voorhoofd naar beneden loopt. Ik was de fietsrondgang tactvol begonnen in mijn gewone dagelijkse kloffie, zodat het leek alsof ik op mijn gemak een boodschapje deed. Die truc bleek vergeefs, afgaande op de starende blikken van ongeduldige wachtenden bij de open brug.

De laatste serieuze poging tot wielrennen was minstens twee jaar geleden. Tegenslag op fysiek en mentaal gebied, met de nodige nasleep, noopte me om vanaf nul te beginnen. Mislukte pogingen op rondes van twintig kilometer werden door mijn psycholoog als te ambitieus beschouwd en daarom werd ingezet op ritten van vijf kilometer, driemaal per week. Vol goede moed ging ik de uitdaging aan. Vijf kilometer, wat is dat nou?

Lees verder

Het zit in de genen

‘Koesie koesie. Wat ben jij een lieverd. Aaaah, wat word jij al een grote jongen.’
 
Gooi een klein kind in een bescheiden menigte. Na het tafereel van wangen knijpen en uiten van verbazing over het groeiproces, volgt een onvermijdelijke poging de kleine te vergelijken met de ouders. Er zal en moet duidelijk worden wie van de twee de genen heeft doorgegeven aan de koter. Momenteel zitten we met mijn neefje Jelte in deze fase. Wij, het kamp van mijn broer, willen graag doen geloven dat hij al het goede van de Reitsma’s heeft. Stiekem weten we ook wel dat zijn prachtige blauwe kijkers van zijn mem zijn.
 
Het brengt me terug naar de tijd dat ik verlegen werd, wanneer grote mensen een analyse op mij loslieten. Conclusie: het is maar net wat de mensen er graag in willen zien. Nu ik volwassen ben wordt het vergelijk niet meer gemaakt. Vreemd. Juist nu is dit goed te maken. Tussen zo goed als uitontwikkelde meerderjarigen. Het verschil wordt alleen gemaakt in de mate van aftakeling. Lijk ik op mijn vader? Onmogelijk. De man die het lekkers bij de koffie in makkelijk te happen stukjes snijdt! Een Marsreepje in drieën verdeelt, zodat hij de komende dagen ook wat lekkers heeft!

Lees verder

Het onrecht van vrouwensport

Het is niet eerlijk! Zojuist mijn stinkende best gedaan. In 12 minuten tot braakneigingen aan toe helemaal kapot gegaan. Alleen de sterke tweelingbroers uit mijn klas wisten meer rondjes van 200 meter af te leggen. Het resultaat van deze prestatie mag ik, samen met deze heren, met een 10 bijschrijven op mijn rapport. Ons gejubel is van korte duur, als blijkt dat een aantal meisjes dezelfde beoordeling voor de zojuist gelopen Coopertest krijgen. Wij snappen er niks van. Met zijn drieën hebben wij deze meiden tweemaal ingehaald. Sommigen zijn zelfs drie keer gelapt.

Het is eind jaren negentig en ik zit in de brugklas. Mijn conditie is beter dan die van mijn toekomstige ik, die van mij in het heden als mid-twintiger. Lichamelijke Opvoeding is mijn favoriete vak, maar de beoordeling klopt van geen kant. Ik besef dan nog niet hoe bedrieglijk de wereld is. Tijdens het verspringen moet ik decimeters verder springen dan het meisje dat op atletiek zit. En toch resulteert dit in een gelijkwaardig oordeel op onze cijferlijsten. Zelfs op de vrouwelijke turnonderdelen, mijn enige kwetsbare onderdeel, wordt meer van mij verwacht door de gymlerares. Wat een onrecht!

Lees verder

Dubbele moraal

Alberto werd als talent opgenomen in het jeugdteam van de grootste ploeg van Spanje. Helaas voor hem in een sport waar een dopingjacht wordt geopend op vedettes. Hij heeft het enkele keren ondervonden in de belangrijkste krachtmeting van het jaar, drie weken lang door Frankrijk. Zo werd hij uitgesloten van deelname, omdat renners van zijn equipe werden genoemd in de geruchtmakende zaak Operación Puerto. Zonder bewijs. Zijn eerste Franse triomf kreeg hij in de schoot geworpen, de klassementsleider werd op basis van geruchten uit koers gehaald. De eindzege verdedigen was vervolgens niet mogelijk. Alberto’s gloednieuwe team kreeg geen startrecht, omdat het dezelfde sponsor had als een opgedoekt dopingensemble. Het verse rennersgezelschap onder leiding van nieuw management deed niet ter zake.

Zoals in elke sport is de beste specialist beter dan de vakmannen die achter hem om de overige ereplaatsen strijden. Dit werd echter als argument gebruikt om Alberto van doping te verdenken toen hij zijn tweede victorie in Frankrijk kraaide. Hij was immers beter dan het gemiddelde dat in het peloton op de pedalen trapt. De heksenjacht kreeg eindelijk munitie toen de derde eindoverwinning werd gevierd. Hij was betrapt op clenbuterol. De hoeveelheid was zo klein dat het geen effect heeft op lichamelijke prestaties en gewoon via vlees in ons lichaam terecht kan komen. De pers lacht dit weg. Alberto zal hangen! De klopjacht zonder kracht duurt al bijna een jaar. Na vrijspraak ligt het al een paar maanden als beroepszaak bij het Hof van Arbitrage voor Sport, aangevraagd door het Wereldantidopingagentschap.

Lees verder

Wisseling van de wachtKinderfeestje. Volwassen man gehurkt tegenover de jarige ukkepuk. Op het eerste gezicht een doodnormale foto. De bijzondere gebeurtenis op deze prent behoeft enige toelichting. Het begon allemaal begin april, toen de uitnodiging voor het verjaardagsfeest op de mail binnenkwam. Haar moeder schreef onder meer het volgende:
Het hele land vierde feest, de vlaggen werden uitgehangen, oranjebitter werd volop geschonken, er werden liedjes gezongen en overal waren de straten versierd met vlaggetjes en ballonnen.
Vorig jaar op 30 april groot feest in heel Nederland, daar Zoë het levenslicht zag. Eens in de zoveel tijd wordt er op deze dag een bijzonder kind geboren. In 1985 was er ook een festijn, het heuglijke feit geschiedde dat ik mijn entree op onze planeet maakte. In de 26 jaar daarna ben ik altijd in de veronderstelling geweest dat men zich op 30 april in het feestgedruis stortte vanwege mijn verjaardag. Het hoe en waarom van het oranje thema is mij ook een raadsel. Ik zou een andere kleur hebben gekozen. Maar ik kon daar niet over gaan mekkeren, terwijl men jaarlijks een massale viering uit de grond stampte.De aankondiging dat dit feest sinds vorig jaar ter ere van Zoë is kwam hard aan. Keihard. Ik heb een maand gehad om het te verwerken en uiteindelijk kwam mijn besluit om het te accepteren. Ik heb de 25 jaar vol mogen maken. Volgende stap was om het stokje over te dragen. Persoonlijk welteverstaan en derhalve moest ik naar Rijssen afreizen om de wisseling van de wacht te voltooien. De jongeman op de beeltenis overhandigt niet zomaar een presentje aan de kersverse uitverkorene. Deze overdracht symboliseert de aanvang van een nieuw tijdperk, onder aanvoering van een nieuwe generatie. Hoge resolutie

Wisseling van de wacht

Kinderfeestje. Volwassen man gehurkt tegenover de jarige ukkepuk. Op het eerste gezicht een doodnormale foto. De bijzondere gebeurtenis op deze prent behoeft enige toelichting. Het begon allemaal begin april, toen de uitnodiging voor het verjaardagsfeest op de mail binnenkwam. Haar moeder schreef onder meer het volgende:

Het hele land vierde feest, de vlaggen werden uitgehangen, oranjebitter werd volop geschonken, er werden liedjes gezongen en overal waren de straten versierd met vlaggetjes en ballonnen.

Vorig jaar op 30 april groot feest in heel Nederland, daar Zoë het levenslicht zag. Eens in de zoveel tijd wordt er op deze dag een bijzonder kind geboren. In 1985 was er ook een festijn, het heuglijke feit geschiedde dat ik mijn entree op onze planeet maakte. In de 26 jaar daarna ben ik altijd in de veronderstelling geweest dat men zich op 30 april in het feestgedruis stortte vanwege mijn verjaardag. Het hoe en waarom van het oranje thema is mij ook een raadsel. Ik zou een andere kleur hebben gekozen. Maar ik kon daar niet over gaan mekkeren, terwijl men jaarlijks een massale viering uit de grond stampte.

De aankondiging dat dit feest sinds vorig jaar ter ere van Zoë is kwam hard aan. Keihard. Ik heb een maand gehad om het te verwerken en uiteindelijk kwam mijn besluit om het te accepteren. Ik heb de 25 jaar vol mogen maken. Volgende stap was om het stokje over te dragen. Persoonlijk welteverstaan en derhalve moest ik naar Rijssen afreizen om de wisseling van de wacht te voltooien. De jongeman op de beeltenis overhandigt niet zomaar een presentje aan de kersverse uitverkorene. Deze overdracht symboliseert de aanvang van een nieuw tijdperk, onder aanvoering van een nieuwe generatie.